Ýmislegt gengur með oss þessa dagana fleira en stigatala Skagamanna í deildinni. Þannig kom á dögunum í safnið Ferguson TE árgerð 1954 bensín-vél. Eins og glöggir le
sendur munu minnast völdu lesendur þessarar síðu gráa Ferguson sem þjóðardráttarvélina í skoðanakönnun fyrir nokkrum misserum. Því teljum við okkur þurfa að eiga verðuga fulltrúa þeirrar tegundar.
Ferguson þessi er frá Brekku í Norðurárdal þar sem hann þjónaði eigendum sínum, þeim Önnu og Þorsteini, til margra ára vel og dyggilega. Ekki síst var hann prísaður fyrir ámoksturstækin, sem honum fylgja, og eru af gerðinni Horndraulic, og mokuðu marga skófluna þar í dalnum af mold, búfjáráburði, vikri og ýmsu öðru byggingarefni.
Þau þættu að vísu ekki merkileg nú til dags en voru fyrirboði þess sem í vændum var.
Með Fergusyni fylgdi einnig Howard-jarðtætari en um miðjan sjötta áratug síðustu aldar þóttu jarðtætarar boða nýja tíð í jarðrækt: Mörg þúfan varð að dufti undan spöðum þeirra.
Til þess að gagnast tætaranum varð að setja í þann gráa sérstakan aukagír, svo hæfilega hægt færi. Gat þá ekillinn nærri því sett stýrið fast og lagt sig í flagjaðrinum - svo hægt silaðist Ferguson með tætarann.
Í dag eru jarðtætarar teknir með varúð - jarðvegurinn kveinkar sér undan grimmd þeirra, það er nú vitað. En svona fleygir þekkingunni og tækninni fram - en gott er að vita hvernig það gerðist og af hverju.
Brekku-Fergusoninn gljáir í gráma sínum og gengur sem klukkan því þeir bræður frá Klettstíu, Jómundur og Elvar, gerðu honum til góða.
Einhvern næstu daga stillum við Fergusyni upp á safninu þar sem hann myndar tengsl á milli eins af átta fyrstu Fergusonunum er til landsins komu og hvílir nú á þar og Massey Ferguson 35 frá 1959 sem safninu bættist í fyrra - sá kom rauðgljándi og búkgrár - einnig frá Brekku í Norðurárdal.
Handan við hornið bíður síðan MF 135 fyrir safnið, tímamótavél frá miðjum sjöunda áratugnum - hún er bara í notkun enn hjá traustum eiganda - og líklega er það besta varðveislan sem nokkur vél getur hlotið.
Njótum svo þurrksins þótt eina eða tvær gróðurskúrir væri ekki að forakta - hér í lágsveitum Borgarfjarðar ...