Heimsíðungi er ekki kunnugt um hvernig gengur í herbúðum Skagamanna um þessar mundir enda boltanum fremur beint að þeim ensku vestur-skinkum (West Ha
m) þar sem nokkur töf hefur orðið á friðarhátíð þótt lýsingin sé næg. Hins vegar kýs hann að beina athyglinni að mat og gerir nú rannsókn á því hér á síðunni hvers konar hangikjöt lesanda falli best.
Í bernskuminningu heimsíðungs frá þessari árstíð stendur það hátt er nýjum Ferguson, gráum að lit, var bakkað upp að reykhúsinu á bænum. Búið var að setja mektugan pall aftan á Ferguson, borinn uppi af plankabútum sniðnum ofan á þverbitann og fram undir afturöxul. Á pallinn var kominn vænn trékassi niðurnjörvaður með snæri.
Frændi tók síðan að bera fullreykt kjötið, læri, bóga, pylsur og hryggi út í kassann, allt vandlega merkt fólki í Plássinu, en fyrir það margt hvert reykti frændi hvert haust skrokk eða tvo. Kjötinu raðaði hann kyrfilega í kassann og breiddi vandlega yfir. Ferguson beið rólegur og þegjandi á meðan.
Síðan lögðu þeir af stað, frændi minn og Ferguson, ofan Hólahlíð og á vegarslóðann bar daufa birtu frá Lúkas-ljósinu eina og stóra sem var fremst og efst á húddinu. Það var þó dagsbirtuljós í samanburði við gömlu olíuluktina – hvað þá tunglskinið, nema ef snjór var á jörðu.
Er í Plássið kom hófst dreifing góðmetisins. Út úr hverju húsi, sem við tók, stóðu blessunarorð og þakkir til frænda er komið hafði með ilm jólanna. Ilmurinn var sóttur í sumargróður dalsins í bland við kunnáttu frænda er hann hafði numið af föður sínum og forfeðrum.
Hins vegar hafði hann aðeins ekið Ferguson í fáeina mánuði er þetta var svo þarna mættust tímarnir tvennir. Átti þó eftir að stunda þann akstur í meira en hálfa öld – áfallalaust. Reykinguna líka...
Heima biðum við smáfólkið eftir því að frændi kæmi til baka. Um síðir heyrðist til Fergusonar utan af Hólahlíð og heim veginn barst ljósið stóra með tveimur týrum sinni til hvorrar handarinnar. Hangikjötinu hafði öllu verið skilað en eitthvað kom frændi með til baka í poka sem hann stakk laumulega afsíðis – með sérstökum svip.
Frá þessum tíma minnir grái-Ferguson mig alltaf á jólin...