25. september 2004

Að dengja ljá og að berja konuna sína

 Í síðustu viku kom í Búvélasafnið hópur bænda frá Bayern.  Gerðist það þá sem áður hefur raunar gerst með þýska og austurríkskra bændahópa að dengingarvél safnsins, hin nær aldargamla uppfinning Guttorms smiðs frá Hjarðarholti í Dölum , vakti sérstaka athygli komumanna. Í sveitum Bayern er nefnilega denging (klöppun) ljá vel þekkt verk, heitir meira að segja sama nafninu og hér: dengeln. Þar brúkuðu menn dengingarhamar og -steðja (dengelzeug), að því er virðist sömu gerðar og við þekkjum hérlendis frá fornu fari. Hins vegar hafa engir þessara gesta kannast við að í þeirra sveitum hefðu menn vélvætt þetta verk líkt og fyrrnefndur Guttormur gerði.

 Svo var það í fyrra að í Búvélasafnið kom hópur bænda frá Voss á Hörðalandi í Noregi, og enn vakti dengingarvélin athygli. Þeim var denging ljáa framandi verk en bentu undirrituðum aftur á móti á að þar í sveitum væri sögnin að dengja notuð um það að berja börnin eða konuna, sbr. å denge kjerringa...

Ja, misjafnt höfumst við að, má segja, og sitt er tungutakið í hverri sveit.....