Nú eru hádagar sumars, og í lífi margra er þessi helgi tími hverfandans, þótt enn lifi væntanlega margir sólríkir sumardagar. Að þessu sinni verða engar sögur sagðar um tæki, tól eða verkhætti - nema með óbeinum hætti.
Eit
t allra besta ljóðskáld Íslendinga er hann Snorri Hjartarson - fæddur á Hvanneyri árið 1906, sonur Hjartar Snorrasonar skólastjóra og Ragnheiðar Torfadóttur frá Ólafsdal Bjarnasonar skólastjóra þar (og það minnir mig á að minna á Ólafsdalshátíðina sem haldin verður þar vestra um næstu helgi...).
Í tilefni þessara fallegu sumardaga er hér tekið bessaleyfi til þess að birta kvæði Snorra - Sumarkvöld - úr ljóðabók hans Á Gnitaheiði (1952).
Opnið gluggann vel fyrir sumarilmaninni og lesið kvæðið upphátt og þá ekki aðeins einu sinni: Eitt af mörgum listaverkum Snorra þar sem hann leikur sér með form og innihald á þann hátt sem honum einum var lagið.
Sumarkvöld
Að norðan rekur brælan úfna bólstra
og bælir þá í hlíðarrótum, lind
og polli svíður súld í fránum augum,
seftjörnin gránar, stráin drúpa þung
og fela sína máðu mynd í gljáum
margbrotnum hringum, þeldökk kónguló
kúrir á votri nöf hjá tómu neti;
niður með ánni flögrar tjaldur heim
í ljána, finnur lítinn dreng í túni
í ljósi horfins sumars ... Rökkrið þéttist
og slitrótt glamur sláttuvélanna þagnar
og slæður regnsins hverfa vöku í draum.
Áin og hjartað syngja sama lag
um sól og blóm, langan og glaðan dag.